Ένα πολυκατάστημα ρούχων που θυμίζει τις γνώριμες αλυσίδες της εποχής μας. Εκεί, ένας χορός ανθρώπων δοκιμάζει ρούχα, ψωνίζει, περιμένει στην ουρά, συνομιλεί σε σύντομους διαλόγους, ξεκουράζεται, συγκρούεται, ξεγυμνώνεται, ξαναρχίζει. Τραγουδά και μονολογεί. Ονειρεύεται το μέλλον.

Ξεκινώντας από αυτήν τη ρεαλιστική συνθήκη, τα επεισόδια, τα τραγούδια και οι μονόλογοι των ηρώων διαρρηγνύουν τη γραμμικότητα του ρεαλισμού και αφηγούνται ένα μωσαϊκό πεπρωμένων – μια σύγχρονη χορικότητα από ζωές παγιδευμένες στην αδυναμία των επιθυμιών τους. Ένας κόσμος που επαναλαμβάνεται, που ανακυκλώνει χειρονομίες και συμπεριφορές, σε έναν κλιματιζόμενο χωρόχρονο που οι διέξοδοί του σταδιακά εξαφανίζονται.

Οι ήρωες βρίσκονται αντιμέτωποι με την αμετακίνητη κενότητα των ημερών: μικρά πρακτικά αδιέξοδα, μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, τη δυσκολία του να ζεις στον 21ο αιώνα. Τα όνειρά τους συνδέονται με τα προϊόντα που κρατούν στα χέρια τους, τη χαμένη ποιητικότητα μιας ζωής που είναι πια συνδεδεμένη με την κατανάλωση, ενώ κάθε ρούχο γίνεται μια πιθανή εκδοχή του ατόμου – μια υπόσχεση μεταμόρφωσης, μια δυνητική ευκτική του μέλλοντος, που άλλοτε εκπληρώνεται και άλλοτε ματαιώνεται.

Μέσα σε αυτήν τη ρεαλιστική συνθήκη, τα τραγούδια λειτουργούν σαν ρωγμές και αφηγούνται τις προσδοκίες αλλά και τις απογοητεύσεις αυτών των ανθρώπων-καταναλωτών που ψωνίζουν για να υπάρχουν, συνθέτοντας μια ευρυγώνια απεικόνιση της ζωής όπου η μυστική θλίψη ελλοχεύει κάτω από τη λάμψη του 21ου αιώνα.

Η σκηνοθεσία, βασισμένη στην ιδέα του Τσάρλι Τσάπλιν πως η κωμωδία είναι τραγωδία σε μακρινό πλάνο, αξιοποιεί ολόκληρο το βάθος της σκηνής, δημιουργώντας παράλληλες εστίες δράσης. Οι χαρακτήρες συχνά αποστασιοποιούνται μεταξύ τους και απευθύνονται στο κοινό, ενισχύοντας τον παραλογισμό των καταστάσεων. Ένα μείγμα πραγματικότητας και φανταστικού, σε έναν κόσμο όπου το συνηθισμένο παρουσιάζεται ως εξαιρετικό και η παράλογη συμπεριφορά του ανθρώπου αποκαλύπτεται με χιούμορ.

Η μουσική, με αφετηρία έναν ambient ηχητικό κόσμο, γεννάται μέσα από τις δράσεις των ηθοποιών –σαν αποσπασματικά ντοκουμέντα-samples– ενώ η παράσταση διατρέχει φόρμες που φτάνουν μέχρι την ποπ αισθητική της διαφήμισης. Καθώς το κείμενο μεταμορφώνεται σε ένα λιμπρέτο, αναδύεται μια κανονικότητα που εμπεριέχει την όπερα, μια πραγματικότητα που ερμηνεύεται μουσικά από τους ήρωες.

Ένα πολυκατάστημα γίνεται σκηνή όπου η κατανάλωση αποκαλύπτει –με χιούμορ και τρυφερότητα– το μυστικό δράμα της σύγχρονης ζωής.