Υπερπραγματικότητα. Μετα-αλήθεια. Αλγόριθμοι. Μιμίδια. Deep fakes. Avatars. Λέξεις και έννοιες που φαίνονται άγνωστες και σε ασφαλή απόσταση από τις οριοθετημένες ζωές μας στον φυσικό κόσμο. Στην πραγματικότητα, όμως, ορίζουν πολλά περισσότερα απ’ όσα θα θέλαμε να νομίζουμε.            

Στη σκηνή, έξι κουβούκλια σε παράταξη. Κάθε μουσικός καταλαμβάνει από ένα και επιδίδεται στην προετοιμασία του, σαν να κρυφοκοιτάζουμε στα παρασκήνια την ιεροτελεστία της προπαρασκευής του καλλιτέχνη πριν την άνοδό του στη σκηνή και τον σκηνικό χρόνο. Τα κουβούκλια καλύπτονται από περσίδες, πάνω στις οποίες προβάλλονται ροές βίντεο με δράσεις των ίδιων των ερμηνευτών, αιχμαλωτίζοντάς τους σε στιγμές απομόνωσης και αλληλεπίδρασης που θυμίζουν την ιδιότυπη συγκατοίκησή μας στον κόσμο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Άραγε, σε αυτή την παράσταση, είμαστε ακροατές ή θεατές;

Οι άνθρωποι στη σκηνή είναι μουσικοί ή ηθοποιοί;

Και αυτό που λαμβάνει χώρα είναι μια τυπική συναυλία ή μήπως πρόκειται για μια υβριδική σύμπραξη ήχου, κινούμενης εικόνας και σκηνογραφίας που μας προσκαλεί σε μια άλλη παραστατική εμπειρία;               

Στο Hide to show –έργο γραμμένο από τον πολυπράγμονα Γερμανό συνθέτη Μίχαελ Μπάιλ ειδικά για το Nadar Ensemble, στην τρίτη τους συνεργασία από το 2011– η οργανική και ηλεκτρονική μουσική συναντούν το βίντεο και την τεχνολογία, προσφέροντας ένα συμπυκνωμένο σχόλιο πάνω στο τι συνιστά πραγματικό στις μέρες μας, ενώ παράλληλα αποτυπώνουν την κάτοψη ενός κόσμου στον οποίο όλα καλύπτονται κάτω από ένα παχύ στρώμα εικονικότητας.

Με κρίσιμο αφηγηματικό όπλο την ίδια τη μουσική και δη τις παραστατικές και διαμεσικές δυνατότητες που γεννά η σύγχρονη μουσική στις πιο περιπετειώδεις και πνευματώδεις της στιγμές, ο Μίχαελ Μπάιλ και το Nadar Ensemble προσφέρουν ένα εγχειρίδιο πλοήγησης στον θαυμαστό νέο κόσμο και την έρημη χώρα του διαδικτύου. Παράλληλα, συνθέτουν ένα σύγχρονο blues για τις φευγαλέες ενσαρκώσεις μας στον ψηφιακό κόσμο, μια σπασμωδική αλληγορία για τη χρήση του εαυτού μας ως «νόμισμα» και «συνάλλαγμα» σε αυτή τη νέα οικονομία της εικόνας.

Το Hide to show γίνεται έτσι ένα ευφυές mash-up πολιτιστικών αναφορών που συνοψίζει το πόσο αλληλένδετες αλλά και μονωμένες έχουν καταστεί πλέον οι ζωές μας, προτάσσοντας ένα ερώτημα που φέρουμε όλοι στα χείλη μας ενώ προσπαθούμε να προλάβουμε μια ακόμα τελευταία ανάρτηση: μήπως τελικά βλέπουμε λιγότερα όταν βλέπουμε τα πάντα;