Ο «Μακμπέθ» αφηγείται την άνοδο και την πτώση ενός Σκωτσέζου στρατηγού, ο οποίος, παρακινημένος από την προφητεία τριών μαγισσών και τη φιλοδοξία της συζύγου του, της Λαίδης Μακμπέθ, δολοφονεί τον βασιλιά Ντάνκαν για να σφετεριστεί τον θρόνο και να καταλήξει βαθιά διεφθαρμένος από την ανεξέλεγκτη δίψα του για εξουσία.

Η παράσταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου λειτουργεί ως μια συνεχής περιδίνηση πάνω στο περιστρεφόμενο σκηνικό της Εύας Μανιδάκη, από το οποίο ξεχύνονται συναρπαστικές εικόνες καθώς το μαγικό συναντά το ρεαλιστικό.

Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται το ζεύγος Μακμπέθ και οι Μάγισσες, οι οποίες κινούν τα νήματα και οδηγούν τον κεντρικό ήρωα μπροστά σε έναν αινιγματικό χρησμό. Ο τρόπος που θα τον ερμηνεύσει θέτει σε λειτουργία έναν μηχανισμό που τελικά κατασπαράσσει τον ίδιο και την σύντροφό του και παρασέρνει στη δίνη της αβύσσου δεκάδες αθώα θύματα. Οι Μακμπέθ δεν είναι απλώς ανθρώπινοι, είναι πλάσματα της ανάγκης υποδουλωμένα στην πίεση μιας αδύναμης άνευρης φύσης από τη μία (Μακμπέθ), και μιας τυφλής συζυγικής αφοσίωσης από την άλλη (Λαίδη). Είναι υπεύθυνοι για τη μοίρα τους, αλλά ταυτόχρονα την αγνοούν με έναν απόλυτα τραγικό τρόπο.

Μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Κατερίνας Ευαγγελάτου, παράξενες, μαγικές εικόνες αναδεικνύονται καθώς γύρω από τους πρωταγωνιστές αναπτύσσεται ολόκληρος ο κόσμος της αυλής γεμάτος από μικροκόλακες, φιλόδοξους στρατιωτικούς, άρχοντες, ακέραιους αλλά και φαύλους χαρακτήρες. Μέσα στην αδηφάγο δύναμη που κινεί τους Μακμπέθ βρίσκεται και το σκουλήκι που θα τους καταστρέψει. Μία άβυσσος δικής τους επινόησης τους παρασέρνει σταδιακά εκσφενδονίζοντάς τους σε έναν αγώνα χωρίς επιστροφή.

Η παράσταση βασίζεται στην εξαιρετική μετάφραση του Νίκου Χατζόπουλου σε νέα δραματουργική επεξεργασία της σκηνοθέτιδας. Απότομες εναλλαγές σκηνών, κινηματογραφικές τεχνικές, αέναη κίνηση (Πατρίσια Απέργη), ένα σύμπαν έντονης εικαστικότητας με χειροποίητα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα εμπνευσμένα από τη σκωτσέζικη παράδοση, σε φωτισμούς Ελίζας Αλεξανδροπούλου και βίντεο του Παντελή Μάκκα συντελούν στη δημιουργία μίας ονειρικής αίσθησης, η οποία υπογραμμίζεται από την υποβλητική μουσική του Σταύρου Γασπαράτου. Μια αίσθηση απόλυτου εφιάλτη διατρέχει όλο το έργο, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Μετάφραση: Νίκος Χατζόπουλος